Alleenstaande eenzame ouderen
“Ik heb in Boxtel veel vrijwilligerswerk gedaan, vertelt Gulay als we ernaar vragen. “Ik heb met twee vriendinnen de voedselbank opgezet en buiten dat heb ik ook Bazaar Boxtel geholpen om te beginnen. Ik wilde dat culturen elkaar leerde kennen.”
Alsof Gulay het nog niet druk genoeg heeft, wordt ze op een bepaald moment mantelzorger voor haar moeder. Ze ziet hoe haar moeder vereenzaamt en komt in actie. “Ik dacht, er zijn vast meer mensen die zich ook eenzaam voelen. Toen ik daar goed over nadacht, brak mijn hart. Ik voelde vanbinnen dat ik iets voor die mensen moest betekenen. Mijn idee was om het Wereldhuis erin te betrekken. Ik ben ernaartoe gegaan en heb gevraagd: kunnen we niet iets betekenen voor alleenstaande eenzame ouderen die thuis wonen?”
Het Wereldhuis staat open voor ideeën en Gulay gaat aan de slag. Ze wordt een van de drijvende krachten achter een initiatief waarin vrijwilligers, verwanten, wijkbewoners en zorgprofessionals op een vanzelfsprekende manier met elkaar verbonden worden. Gulay heeft een indrukwekkend netwerk in Boxtel. Met haar enthousiasme weet ze tientallen andere vrouwen (veelal met een migratieachtergrond) in beweging te brengen.
Mensen doen ertoe
Inmiddels bestaat er een levendige appgroep. Deze groep heeft de naam ‘Zonnebloemetjes van Sefkat en verwijst naar de afdeling in het Wereldhuis waar voornamelijk mensen met een Marokkaanse en Turkse achtergrond wonen. Er zijn nu al meer dan 60 vrouwen die zich met hart en ziel inzetten voor de bewoners. De zogeheten mamadagen zijn daar een prachtig voorbeeld van: feestelijke ontmoetingen die de vrouwen zélf organiseren in het Wereldhuis, met eten, muziek, gesprekken en verbinding. Het is niet zomaar een activiteit – het is een plek waar de vrijwilligers zich welkom voelen, waar ze ertoe doen en waar gemeenschap tastbaar wordt.
Gulay zorgt ervoor dat de eenzame ouderen thuis worden opgehaald. “Ze komen hierheen en kunnen even een kop koffie kunnen drinken bij het Wereldhuis. Even sociaal contact, ook met mensen uit de cultuur die ze goed kennen. Dat is heel fijn en belangrijk.”
Bijzonder ‘salaris’
“Altijd als ik mijn vrijwilligerswerk heb gedaan ga ik met een glimlach naar huis,” zegt Gulay bescheiden. “Ik ben blij dat ik iets betekend heb voor de anderen en ook voor mijzelf. Ja, dan ben ik echt trots. En die trots, dát is mijn salaris.”
Tot slot benadrukt Gulay iets waar we allemaal op voorbereid moeten zijn. “Het is niet zo dat je ouder wordt en meteen naar een verzorgingshuis kan. We moeten verder en anders kijken. Als we nog kunnen zorgen voor onze ouders en voor elkaar, dan moeten we dat volhouden.”