Oog voor elkaar
Als we het hebben over 'oog voor elkaar' deelt Natasja een typisch voorbeeld. "Soms komen hier mensen waarbij ik zie: jij komt niet voor nieuwe kleding. Jij komt voor een beetje aandacht. En dat geef ik dan heel graag, ik probeer daar de tijd voor te nemen. Ik wil iemand een thuisgevoel geven. Al is het maar voor even. Maar dat is eigenlijk heel erg hè, dat ze hierheen komen omdat ze anders niemand spreken."
Meer vrijwilligerswerk
Dit soort momenten brengen Natasja terug naar haar tijd in de zorg. "Ik vond het prachtig werk. Maar ik zag ook dat er steeds meer bezuinigingen werden doorgevoerd. Je zat soms meer achter de computer dan bij de mensen! Het beroep werd minder leuk. Tijd voor een kop koffie met de bewoner? Dat was er niet meer. Maar ik bleef dat stiekem gewoon doen hoor. Da's juist het mooiste aan dat werk! Mensen fleuren daar enorm van op!"
Dat ziet ze ook bij de jaarlijkse ouderenbingo die ze tijdens de kermis organiseert. "Weet je wat het is? Da's voor ons 1,5 uur van de tijd. Terwijl de bezoekers daar maanden naar uitkijken! Wat is nou 1,5 uur om mee te helpen?" Ze grinnikt. "Als ik ooit de Staatsloterij win, dan ga ik veel meer vrijwilligerswerk doen. En dan vooral bij ouderen. Want dat is echt hard nodig."
Ik vraag me echt af hoe het straks moet
Daar heeft de enthousiaste onderneemster gelijk in. Nederland staat nog maar aan het begin van een vergrijzingsgolf. Over twintig jaar is het aantal tachtigplussers waarschijnlijk bijna verdubbeld. Als er niets verandert, stijgt het aantal benodigde zorgmedewerkers enorm en verdubbelen de uitgaven aan ouderenzorg. Natasja maakt zich dan ook terecht ongerust over de toekomst. "Ik vraag me echt af hoe het straks moet. Er zijn geen bejaardenhuizen meer zoals vroeger. Dat hadden ze naar mijn mening nooit moeten afschaffen. Ik zou het heel erg vinden als mijn kinderen straks voor mij moeten gaan zorgen. Die hebben dan misschien ook hun eigen gezin en dan moeten ze elke dag naar hun hulpbehoevende moeder."
Het raakt de kern van de campagne Wijzer Ouder Worden die mensen oproept zich voor te bereiden op later. Bereid je voor op een toekomst waar zorg geen vanzelfsprekendheid is. Neem regie waar dat kan. Zorg dat je jouw netwerk uitbreidt zodat meer mensen je later kunnen helpen. En blijf sociaal actief.
Natasja herkent zich in die boodschap. "Het gaat niet alleen om jezelf voorbereiden, maar ook om eropuit te gaan en voor elkaar te zorgen. Dat vind ik mooi."
Mensen herkennen zich niet in ouder worden. Ik voel mezelf ook 25!
Maar juist bij een enorm belangrijk onderdeel van wijzer ouder worden – sociaal actief blijven – ziet Natasja ook drempels. "Natuurlijk zijn er heel veel en echt goeie dingen te doen in onze gemeente. Er zijn kei veel clubjes en activiteiten. Toch denk ik dat het moeilijk is om die stap te zetten. Zeker als beide partners nog leven. Dan hebben ze elkaar. Maar als er dan eentje wegvalt, dan moet je soms helemaal opnieuw beginnen."
En dan is er nog iets, zegt Natasja. "Mensen herkennen zich niet in het beeld van 'ouderen'. In hun hoofd zijn ze heel jong. Toen ik nog in de zorg werkte heb ik daar eens een film over gezien, samen met collega's. Je wordt dan meegenomen in het hoofd van een oudere. Je merkt dan dat diegene zichzelf veel jonger voelt en vaak denkt: dit gaat niet over mij."
Ze lacht. "Nou, ik herken dat wel! Ik voel mezelf ook 25! Dus dat maakt het heel lastig voor mensen om zich voor te bereiden op later. Terwijl ze misschien wel moeten nadenken over aanpassingen in huis of af en toe ergens koffie drinken om onder de mensen te komen."
Wel moet een activiteit bij je passen, vindt Natasja. "Laatst zag ik ergens een ouderencafé. Een bruine kroeg waar je elkaar kunt ontmoeten. Dat zou mooi zijn naast de gemeenschapshuizen!"
Samen bouwen aan verbinding
We hebben elkaar keihard nodig, weet Natasja. "Ik zie mensen die daar al mee bezig zijn. Die oplossingen zoeken, dingen organiseren, naar elkaar omkijken. Daar krijg ik energie van!" Ze wordt even vurig. "Want als we allemaal een klein steentje bijdragen, dan bouwen we samen iets beters. En dat gebeurt in Boxtel ook al, gelukkig. Maar het mag wat mij betreft nog wel wat meer! En het mag ook wat minder ‘ikke, ikke, ikke’. Dat is wel hoe de maatschappij nu een beetje is geworden. "
Lichtpuntjes
Het hoeft volgens haar geen groot gebaar te zijn. Die kop koffie in haar winkel bijvoorbeeld. Of een boodschap voor iemand doen. "Ik geloof heel erg dat je goed voor elkaar moet zijn. Er zijn te weinig handjes voor de problemen die er zijn, maar ze zijn er in ieder geval wél..."
En dus ziet Natasja, positief als ze is, ook veel lichtpuntjes. "Als je ergens je schouders onder zet, dan ga je op een gegeven moment met dezelfde mensen om. Allemaal mensen die iets voor een ander willen doen. Daar krijg ik energie van. En dat is precies wat we in Boxtel ook zien gebeuren: mensen die meedoen, kleine gebaren maken, en zo samen die verbinding maken. Als iedereen nou één klein steentje bijdraagt, dan bouwen we aan iets moois."